Hardlopen na een longembolie

Intussen is het alweer vijf weken verder, nadat bij mij een longembolie werd geconstateerd. Een longembolie, je schrikt je het apelazarus. De naam alleen al klinkt al erg. Als je dan ook nog eens opzoekt wat het precies is en wat het aanricht, dan schrik je nog meer. Waarschijnlijk door het naar huis vliegen na mijn vakantie zijn er bloedklontertjes ontstaan en die zijn vast gaan zitten in de slagaderen bij mijn longen. Dat zorgt ervoor dat je bloed minder zuurstof opneemt en, waardoor precies weet ik niet, dat er ook vocht in je longen ophoopt.

Een trouwe blogschrijver ben ik niet, maar deze ervaring wilde ik toch aan de nullen en enen toevertrouwen!

De verschijnselen…

In het weekend begon het, zaterdagnacht, met een stekende pijn in mijn rechterschouder. “Hè, wat is dit nou. Ooh, ik zal wel verkeerd gelegen hebben”, was dus mijn reactie. Na het innemen van een paar pijnstillers weer in slaap gevallen. Op zondag eigenlijk bijna geen last meer gehad en ’s middags zelfs nog uitgebreid Indisch staan koken. Liep met een klein pijntje in mijn schouder en ik nam me voor om op maandag dan maar een afspraak bij de fysiotherapie te maken. Zondagavond nam ik ook een pijnstiller net voor het slapen gaan. Wat ik precies had wist ik niet, maar ik wilde in ieder geval kunnen doorslapen. Nou vergeet het maar, doorslapen. Ik werd weer ’s nachts wakker met niet alleen weer zo’n stekende pijn in mijn schouders, maar ook rechtsachter net onder/bij mijn ribben. Allebei de plekken een vreselijk stekende pijn en ik merkte dat ik ook niet goed kon doorademen. Het idee van de fysio liet ik varen en ik nam me voor om ’s ochtends direct een afspraak te maken met de huisarts.

Huisarts prik, ziekenhus, prik, prik, prik…

Na een nacht helse pijnen en weinig slaap, wie denkt er direct aan iets ernstigs, belde ik ’s ochtends direct de huisarts. Aan het begin van de middag kon ik terecht. Na de anamnese en enkele onderzoeken keek de huisarts heel bezorgd. “Oei, wat zou het zijn?” Ze zei dat ze dacht aan een longontsteking of zelfs een longembolie. Ze stuurde me direct door voor een uitgebreide bloedcontrole, alles met spoed. Dank u wel, dokter Lems voor het zo accuraat reageren! Na een paar uur wachten (en al googelend zien wat een longembolie dan is) werd ik gebeld. Direct naar het ziekenhuis, want je hebt een longembolie. In het ziekenhuis helemaal doorgelicht en doorgeprikt (au, au, ook een prik voor bloed uit je slagader….). Inderdaad, de diagnose was een longembolie. Direct aan een hoge dosering bloedverdunners en een nacht in het ziekenhuis.

Na vijf weken…

Nu zijn we dus vijf weken verder. Al met al heb ik ontzettend geluk gehad (het naar de Spoedeisende Hulp gaan met de bus en rennen om toch maar de bus te halen was inderdaad niet zo verstandig, Leon, weet ik nu). De bloedverdunners en mijn lichaam hebben voor een groot deel hun werk gedaan. Na een controle vorige week bleek dat het vocht uit mijn longen nagenoeg verdwenen is. Sinds twee weken ben ik ook weer gestart met hardlopen. Het begon toch weer te kriebelen, ik voelde me goed en waarom dan niet heel voorzichtig beginnen.

schermafdruk-2016-10-05-12-27-01Aan de adviezen van de longarts (sorry dokter Hassani) en aan internet heb je niks voor adviezen en ervaringen met longembolie en sporten. “Tja, kijk maar hoe je je voelt. Als je je goed voelt kun je heel voorzichtig beginnen.” Liever wil dan net zo’n helder advies als voor de medicatie, de eerste weken niet sporten en daarna kun je rustig beginnen.

Op 21 september dacht ik, “het is lekker weer, ik ga een rondje rennen!” Nou ja, rennen… Kleine stukjes hardlopen en wandelen tussendoor. Het ging niet onaardig, maar of dit nu werkelijk rennen was?

Elke training net iets meer doen. Nu, na twee weken, heb ik weer het gevoel dat ik echt een stuk gerend heb! Yes! Heb een intervaltraining gedaan met 10 intervallen van 2½ minuut rustig en dan een ½ minuut snel. Het was zwaar, dat klopt, maar mijn lijf, leden en longen hebben het gehouden. De snelle stukken waren in een redelijk tempo (okay, nog niet zo lang geleden liep ik tien kilometer in dat tempo). Het belangrijkst voor mij was of ik het aankon. En het ging!

Snelheid en duur heb ik nog steeds niet. Wel heb ik weer mijn hobby terug en heb ik ook de lol terug. En inderdaad, dokter Hassani, je moet gewoon voelen of je weer kunt gaan sporten en dan zien hoe het gaat. Een klinkklaar advies voor sporten na een longembolie is er niet, dat kun je ook nalezen op het internet. En nu dus ook met mijn verhaal.

5 oktober 2016, Leon

 

Comments are closed.